سفینه فضایی

شاهدان فرود سرنشینان بشقاب پرنده‌ها

در ژوئیه سال 1947 (67 سال پیش) در رُزوِل شهری بسیار کوچک، بیابانی و بی‌سر صدا در امریکا که از تعدادی مزرعه و دامداری تشکیل شده اتفاق عجیبی افتاداز آسمان چیزی بزرگ و نقره‌ای رنگ با سرعت و سرو صدای زیاد سقوط کرد. یکی از گله داران قطعات و تکه‌های شیئی عجیب را جمع کرد و به پایگاه هوایی گزارش داد و در روزنامه‌ها اعلام شد که یک بشقاب پرنده سقوط کرده است.

طبیعتاً چنین خبری سر تیتر تمامی روزنامه‌ها شد و رادیو اعلام کرد که یک بشقاب پرنده پیدا شده و این بزرگترین اتفاق سال است. اما این پایان داستان نبود و چند سال بعد حادثه رُزوِل دوباره پا در میان افکار مردم گذاشت… . مارسل که یک افسر بازنشسته ارتش بود و فریدمن کسی که روز‌ها یک فیزیکدان و شب‌ها یک یوفولوژیست می‌شد اعلام کردند که شاهد فرود سفینه‌های فضایی بوده‌اند. فریدمن به صراحت گفت: من پس از 30 سال متقاعد شدم دولت امریکا جسد چند بیگانه و یک بشقاب پرنده ساقط شده را در نیومکزیکو به دست آورده است.

در سال 1947 میلادی یک سفینه فضایی ناشناس حامل 3 سرنشین در مزرعه‌ای در حاشیه شهر کوچک رُزوِل سقوط کرد که بر پایه این ماجرا فیلمی نیز در امریکا ساخته شد. این مزرعه بسرعت و درآن زمان توســــط نیروی هوایی و اف ب آی و دیگر نیروهای امنیتی محاصره شد.

چندی بعد و پس از فشار رسانه‌های امریکا، دولت ماجرا را به کلی تکذیب کرد، اما شاهدان و مزرعه داران اطراف که تعداد آنها بیش از 200 نفر بود گواهی دادند که این موجودات و همچنین سفینه آنها را دیده‌اند. به هر حال این ماجرا از تب و تاب افتاد ولی همه ساله مراسمی در سالگرد سقوط سفینه در امریکا برگزار می‌شود.

 

در سال 1992 میلادی حدود هزار دانشمند برجسته جهان و برندگان جوایز نوبل که در کنگره جهانی فضا در واشنگتن حضور داشتند رسماً از دولت خواستند تا در این مورد توضیح دهد. متن توضیح رسمی، کوتاه و به این شرح بود:

1- یک سفینه ناشناس در سال 1947 میلادی به دلیل نقص فنی در مزرعه رُزوِل در ایالت نیومکزیکوی امریکا سقوط کرده است.

2- این سفینه حامل سه سرنشین بوده است که تنها مهندس پرواز از آن حادثه جان سالم به در برد.

3- آنان در رده ‌بندی یوفولوژیست‌ها در گروه اول جای می‌گیرند (کوتاه قدان رنگ پریده – بیشترین بازدیدکنندگان از زمین)

4- فرد سوم تا سه سال زنده ماند و توسط دانشمندان به زبان انگلیسی مسلط گشت.

5- این فرد در سال سوم به دلیل بیماری درگذشت.

6- در کالبدشکافی از آنان کشف شد که سیستم تنفسی آنان برخلاف انسان یکپارچه بوده است.

جورج بوش نیز در بیانیه‌ای رادیو تلویزیونی و خیلی کوتاه این ماجرا را تأیید کرد و دیگر هیچ توضیحی نداد.

پس از آن تصاویری توسط ناسا در اختیار رسانه‌ها قرار گرفت و هنوز هم دانشمندان در انتظار دریافت اطلاعات تکمیل‌تر هستند.

برخی از دانشمندان و محققان معتقدند طراحی هواپیمای ضد رادار، آپولو‌ها، شاتل‌های فضایی و بسیاری از پیشرفت‌های فضایی امریکا بر اثر دانش این مهندس پرواز است و امریکا به همین دلیل نمی‌خواهد این موضوع را بیشتر باز کند.

فیلمی مربوط به صحنه آخرین لحظات زندگی این موجود فضایی منتشر شده است.

لازم به ذکر است که این فیلم ابتدا در سال 1997 توسط شخصی که به دلایل امنیتی خود را ویکتور معرفی می‌کرد از یکی از ادارات امنیتی ربوده شده است. او پس از تلاش زیاد بالاخره توانست فیلم را درتلویزیون«Rocket Home pictures» با حضور یک یوفولوژیست به نام دیوید مورتون پخش کند. در مورد صحت این فیلم نکته جالب اینکه، موجودی که درفیلم مشاهده می‌شود دقیقاً شبیه همان موجوداتی است که بسیاری از ربوده شدگان در کابوس‌های شبانه خود می‌دیدند و با هیپنوتیزم به یاد می‌آوردند.

گوگل نیز که این منطقه را به دلایل امنیتی نشان نمی‌دهد، با ابتکاری جالب در شصت و ششمین سالروز حادثه رُزوِل (۸ ژوئیه ۲۰۱۳) لوگوی خود را به مناسبت سالروز این حادثه انتخاب کرد.

بیلی مایر

فردی به نام «بیلی مایر» مدعی است که یک سری بر خورد فیزیکی وتله پاتی با موجودات فرا زمینی از منطقه فضایی «خوشه پروین» داشته است. او ادعا می‌کند که بیش از 250 بار با این موجودات برخورد کرده است! بنا برادعای وی این موجودات ظاهری شبیه انسان‌های زمینی دارند. او برای اثبات ادعای خود بیش از هزار عکس شفاف از بشقاب پرنده‌ها گرفته است که با آزمایش نگاتیو‌ها، واقعی بودن عکس‌ها ثابت شده است.

بیلی مایر همچنین صدای بشقاب پرنده‌ها را ضبط کرده است و در اختیار محققان قرار داده است. موجودات فرازمینی همچنین فلزاتی به او داده‌اند که در زمین یافت نمی‌شود.

از جمله ادعا‌های بیلی مایر این بود که می‌گفت بنا به گفته فرا زمینی‌ها، قله اورست بلند‌ترین قله زمین نیست بلکه قله چیمبورازو در اکوادور بلندترین قله زمین است. او این مطلب را در نوشته‌های خود در دهه 70 میلادی ذکر کرده بود والبته کسی هم این ادعای وی را جدی نگرفته بود تا اینکه مجله جغرافیای ملی (national geographic) که یک مجله علمی معتبر امریکایی است، در شماره 2002 خود صحت این ادعای بیلی مایر را تأیید کرد!

 

 

منبع: ایران




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *